Quarterlifecrisis?

Het is alweer een maand geleden dat ik voor het laatst gepost heb en ik zal eens vertellen hoe dat komt. Ik heb de laatste weken last een aantal gedachtenspinsels die door mijn hoofd spoken. Zoals al meermaals op mijn blog voorbij gekomen is, ben ik recentelijk afgestudeerd en daarmee lijk ik in een volgende levensfase aangekomen.

Ik ben 28 en om me heen zijn er vriendinnen al jaren in andere fases dan ondergetekende. Al bijna 5 jaar geleden was ik getuige bij een van mijn beste vriendinnetjes die ging trouwen. Verschillende vrienden om me heen hebben al een of meerdere kinderen. En ik, ik ben net afgestudeerd en woon samen met mijn kat.

CA509QOJ

Toen ik laatst de laatste aflevering van the big bang theory keek, ging het over volwassenheid, wanneer ben je volwassen? Ben je volwassen door de activiteiten die je uitvoert? De dames hadden een teaparty, waren allemaal opgetut, en hadden een echte ‘grown up’ activiteit, maar Amy zat met een tiara op! Heeft volwassenheid te maken met de dingen die je doet, de kleding die je draagt? Of heeft het te maken met de mate van verantwoordelijkheid die je op je neemt? Heeft het ermee te maken op welke manier je de huur betaald of juist door dat je naast jezelf ook zorg draagt voor anderen?

Ik moet zeggen dat door het afstuderen en het 4 dagen in de week werken, bij mij de angst voor volwassenheid naar boven komt! Maar waar ben ik nou precies bang voor? Voor de verantwoordelijkheid die bij mijn werk komt kijken? Voor de struggle van elke maand mijn huur kunnen betalen? Voor de sleur die bij het werkende leven komt kijken? Ik weet het niet precies, ik denk dat het een combinatie van alles bij elkaar is! Ik moet genoeg geld verdienen om alles te kunnen betalen, daardoor moet ik werken, ik wil mijn werk goed doen, zodat ik ook werk blijf houden in de toekomst.

Is dit nou prestatiedruk? Ik kan niet meer voornamelijk dingen doen die ik leuk vind, want daarmee verdien je geen geld. De keuzes die ik nu maak, hebben invloed op wat ik de komende maanden allemaal kan doen. En dat werkt wel een beetje verlammend. Daarnaast is het behoorlijk frustrerend dat er momenteel geen werk te vinden is in mijn branche. Dus ben ik genoodzaakt ander soort werk te doen. Ik heb mijn diploma nog niet eens in handen en nu heb ik al de angst om in de toekomst te ver van mijn eigen werkveld af te staan. Nu ben ik al bezig met me omscholen naar andere richtingen, zodat ik wel aan het werk kan blijven. Dit werkt nogal averechts op mijn stemming, wat jullie wellicht begrijpen. Dat heeft er dan ook voor gezorgd dat ik wat minder interesse had in het schrijven van blogs.

Herkennen jullie de angsten die bij het volwassen worden horen? Of de angsten voor het grote boze werkende leven? Is er in jou branche wel werk te vinden?

 

6 thoughts to “Quarterlifecrisis?”

  1. Ik herken het wel, al ben ik ‘pas’ bijna 24. Vriendinnen die samenwonen, verloofd zijn, zijn afgestudeerd, etc, etc. terwijl ik pas net m’n bachelor binnen heb, er geen man in beeld is en ik alleen woon met kat Chuck als gezelschap. Dan heb ik zulke gedachten ook wel eens. Maar weet je, ik vind m’n leven zo helemaal prima, ik hobbel gewoon op m’n gemakje achter de rest aan 😉

    1. Dankjewel, ik was van de week andere layouts aan het zoeken voor werk en wilde ik bijna gaan wisselen. Maar ik werd vandaag weer een beetje verliefd op mijn layout 🙂

  2. Ik herken het deels denk ik. Maar kan er eigenlijk niet veel over zeggen omdat ik het zelf ook rete lastig vind 😉 Haha, dus tips zijn welkom! 🙂
    En oja, dat werk in mijn gebied is hopeloos, cultuur he?!

    1. Voor tips moet ik toch eens gaan rondvragen, want ik ken meer mensen die er tegen aan lopen! 😉
      De crisis is echt hels voor beroepen in de culturele sector. En de zorg for that matter. Mijn culturele zorg beroep wordt overal weg bezuinigd 🙁
      Maar goed, we slaan ons er wel doorheen 😉

  3. Pingback: Quality Me-Time

Laat een reactie achter